مواد شیمیایی برای شناسایی و واکنشهای آزمایشگاهی
سولفات جیوه (mercury sulfate)
آیا می دانستید که یکی از سمی ترین مواد شناخته شده برای بشر، جیوه، می تواند ترکیبی به ظاهر بی ضرر را تشکیل دهد که اغلب نادیده گرفته می شود؟ سولفات جیوه (II) (HgSO4)، یک جامد کریستالی سفید و بی بو، رازهایی را در خود دارد که بسیار فراتر از ظاهر آن است. درک این ترکیب نه تنها برای شیمیدانان، بلکه برای صنایعی که مواد خطرناک را مدیریت می کنند بسیار مهم است. در این مقاله، خواص، واکنشها و نگرانیهای ایمنی پیرامون سولفات جیوه (II) را بررسی میکنیم و شما را با دانش ضروری در مورد این ماده شیمیایی قوی مجهز میکنیم. پس در ادامه با ما باشید.
1-وینیل 2-پیرولیدون (N-Vinyl-2-pyrrolidinone)
1-وینیل-2-پیرولیدون مایع بی رنگ تا زرد است و بوی مشخصی دارد. نقطه ذوب آن حدود 13.5 درجه سانتی گراد است و در حدود 90-92 درجه سانتی گراد می جوشد. VP در آب و در بیشتر حلالهای آلی کاملاً قابل تجزیه است اما در هیدروکربنهای آلیفاتیک تا حدی قابل اختلاط است. تولید صنعتی VP با واکنش 2-پیرولیدون با استیلن در فشار و دما بالا گزارش شده است. روند وینیلاسیون در فاز مایع پیش می رود و توسط هیدروکسید 3-پیرولیدون-پتاسیم کاتالیز می شود.
آب اکسیژنه (Hydrogen peroxide)
آب اکسیژنه ( هیدروژن پروکسید ) یک ترکیب شیمیایی با فرمول H2O2 است. در شکل خالص، مایعی کمرنگ با بویی کمی به تندی و طعم تلخ می باشد که به راحتی با آب ترکیب می شود . آب اکسیژنه ساده ترین پراکسید (ترکیبی با پیوند منفرد اکسیژن – اکسیژن ) است. این ماده به عنوان اکسید کننده، ماده سفید کننده و ضد عفونی کننده استفاده می شود.
آب اکسیژنه ناپایدار است و در حضور نور به آرامی تجزیه می شود. به دلیل بی ثباتی، هیدروژن پراکسید معمولاً با یک تثبیت کننده در یک محلول اسیدی ضعیف در بطری رنگ تیره ذخیره می شود. پراکسید هیدروژن در سیستم های بیولوژیکی از جمله بدن انسان نیز یافت می شود. آنزیم هایی که از هیدروژن پراکسید استفاده یا تجزیه می کنند، به عنوان پراکسیداز طبقه بندی می شوند.
سدیم بوروهیدرید (Sodium borohydride)
سدیم بوروهیدرید (NaBH4)-سدیم تترا هیدرو بورات، متداول ترین بوروهیدرید است که با واکنش متیل بورات با هیدرید سدیم در روغن معدنی بدست می آید. این ماده به عنوان پیش ماده تولید بوروهیدریدهای فلزی استفاده می شود.
